18 listopada 2010 r. ukazał się komunikat Abu Musaba abd al-Waduda, szefa Al-Kaidyw Islamskim Maghrebie. Dwa miesiące wcześniej jedna z grup AKIM pojmała 7 osób, w tym 5 Francuzów. Przedstawione zostały w nim żądania dżihadystów skierowane pod adresem rządu francuskiego. Al-Wadud powołuje się w swym wystąpieniu na wcześniejsze wystąpienie Osamy bin Ladena, powtarzając w istocie jego słowa.
Do Francuzów adresuje nastÄ™pujÄ…ce sÅ‚owa: „Nie bÄ™dziecie cieszyć siÄ™ bezpieczeÅ„stwem w jakimkolwiek zakÄ…tku ziemi Allaha dopóki my nie zaznamy go w Palestynie, Afganistanie, Iraku, Somalii, islamskim Maghrebie i w jakimkolwiek innym miejscu, dopóki nie przestaniecie mieszać siÄ™ w nasze sprawy i nie przestaniecie gnÄ™bić muzuÅ‚manów. JeÅ›li chcecie, aby pojmani przez nas (francuscy obywatele) byli wolni, musicie wycofać siÄ™ z Afganistanu wedÅ‚ug planu, który zostanie formalnie okreÅ›lony. JeÅ›li odmówicie, bÄ™dziecie musieli wytÅ‚umaczyć siÄ™ przed waszymi obywatelami. WsÅ‚uchajcie siÄ™ też w te sÅ‚owa: wszystkie przyszÅ‚e negocjacje w tej sprawie mogÄ… być podjÄ™te wyÅ‚Ä…cznie z naszym szejkiem OsamÄ… bin Ladenem, na warunkach przez niego okreÅ›lonych. Potraktujcie te sÅ‚owa jak ostrzeżenie…”.
Algierskie sÅ‚użby bezpieczeÅ„stwa zabiÅ‚y w dniu 19 listopada 2010 r. IzzÄ™ Rezkiego (Abou Dżaffara), jednÄ… z najważniejszych osób odpowiedzialnych w strukturze Al-Kaidy w Islamskim Maghrebie za zarzÄ…dzanie finansami. Rezki byÅ‚ bliskim współpracownikiem jednego z przywódców AKIM – Abdelmaleka Droukdela. ZginÄ…Å‚ w raz ze swoim towarzyszem, którego tożsamoÅ›ci nie udaÅ‚o siÄ™ potwierdzić, w zasadzce przygotowanej w miejscowoÅ›ci Boumerdes.
Wedle doniesień serwisu STRATFOR w dniu 22 listopada 2010 r. 28 członków Al-Kaidy w Islamskim Maghrebie poddało się armii mauretańskiej. Informację tę potwierdził nieoficjalnie członek władz mauretańskich dodając, że dżihadyści pochodzili z Mali i byli w wieku od 14 do 22 lat. Jest to pozytywny efekt amnestii wprowadzonej w Mauretanii w listopadzie b.r. W zamian za wyrzeczenie się przemocy przez dżihadystów władze zdecydowały się jedynie na bieżący monitoring byłych bojowników, którzy powróciliby do swych wcześniejszych zajęć. W listopadzie na podobne rozwiązanie zdecydowało się jeszcze 6 innych członków AKIM.
Marokańska agencja MAP poinformowała w dniu 29 października 2010 r. o rozbiciu dwóch komórek terrorystycznych Al-Kaidy w Islamskim Maghrebie. Pierwsza z nich liczyła czterech członków. Kierowana była przez radykałów popierających front POLISARIO. Miała ona stricte operacyjny charakter, gdyż władzom marokańskim udało się ustalić, iż członkowie AKIM planowali przeprowadzenie serii akcji terrorystycznych w tym kraju. Druga komórka składała się natomiast przede wszystkim z Jemeńczyków. Ich głównym zadaniem było poszukiwanie rekrutów, których później wysyłano do Iraku.
20 października 2010 r. sÄ…d w mauretaÅ„skim Nouakchott skazaÅ‚ trzech czÅ‚onków AKIM na karÄ™ Å›mierci za udziaÅ‚ w przygotowaniu zamachu terrorystycznego na ambasadÄ™ izraelskÄ… w lutym 2008 r. Dwóch ze skazanych: Sidi Ould Sidna i Maarou Ould Haiba otrzymaÅ‚o wyroki Å›mierci już w maju 2010 r. za udziaÅ‚ w zabójstwie czterech francuskich turystów w grudniu 2007 r. (to w zwiÄ…zku z tym zamachem odwoÅ‚ano w 2008 r. sÅ‚ynny Rajd Paryż-Dakar). Trzecim skazanym jest El Khadim Ould Samene – byÅ‚y przywódca lokalnej komórki Al-Kaidy w Islamskim Maghrebie.
„Al-Kaida w Islamskim Maghrebie†(AKIM) to sieć komórek terrorystycznych dziaÅ‚ajÄ…cych od 2006 r. na terytorium kilku paÅ„stw Afryki Północnej (w szczególnoÅ›ci Algierii i paÅ„stw oÅ›ciennych). Geneza sieci ma zwiÄ…zek z dziaÅ‚alnoÅ›ciÄ… algierskiej Salafickiej Grupy Modlitwy i Walki (SGMW), powstaÅ‚ej w 1998 r. Jej czÅ‚onkowie już w 2003 r. Å›lubowali wierność Osamie bin Ladenowi i innym przywódcom dżihadystów. Dopiero jednak trzy lata później oficjalnie ogÅ‚oszono afiliacjÄ™ przy strukturach zarzÄ…dzajÄ…cych ruchem globalnego dżihadu. Nazwa „AKIM” jest w użyciu od 26 stycznia 2007 r.
Logo: Al-Kaida w Islamskim Maghrebie
Nowa nazwa sieci islamskich dżihadystów w Algierii wiąże się ze zmianą w hierarchii celów. Pierwotnie głównym zamierzeniem bojowników było obalenie lokalnego reżimu i wprowadzenie ładu islamskiego. Po włączeniu komórek operacyjnych do struktur globalnego ruchu poszerzono je m.in. o atakowanie, już w ramach globalnego dżihadu, celów w całym Maghrebie, Europie Zachodniej, a nawet w Iraku. Członkowie AKIM stanowią grupę radykałów pochodzących z różnych środowisk społecznych. Są wśród nich oddani sprawie islamiści, ale też pospolici przestępcy, nie stroniący od kontrabandy oraz porwań i wymuszeń.
Ewolucji na przestrzeni ostatnich kilku lat uległa zarówno struktura sieci powyższych komórek jak i sposoby działalności jej członków. Zaczęto wykorzystywać zamachowców samobójców, silniejsze ładunki wybuchowe, symultaniczne ataki i media (w szczególności elektroniczne) w celach propagandowych. Nastąpiło ponadto odejście od tradycyjnych partyzanckich metod walki na rzecz kampanii terroryzmu miejskiego. Zaczęto także wykorzystywać improwizowane ładunki wybuchowe detonowane zdalnie przy użyciu telefonów komórkowych oraz ładunki wybuchowe umieszczane na pojazdach mechanicznych (przykład zamachów z kwietnia i grudnia 2007 r.). Począwszy od 2008 r. skupiono się na atakowaniu ważnych celów infrastrukturalnych (związanych z przemysłem wydobywczym i energetyką).
Komórki AKIM nawiązały współpracę operacyjną z szeregiem lokalnie działających organizacji afiliowanych przy centrali ruchu dżihadystów, m.in. z: Tunezyjską Grupą Walczącą (TGW), Libijską Islamską Grupą Walczącą (LIGW) oraz z Marokańską Islamską Grupą Walczącą (MIGW). Zasięg wspólnej aktywności wykraczał poza obszar Maghrebu. Jej zakres obejmował w szczególności wspólne treningi, wsparcie logistyczne i wojskowe (dostawy różnego rodzaju broni konwencjonalnej). Jednym z istotnych przykładów współpracy AKIM i MIGW jest casus komórki terrorystycznej z belgijskiego miasta Maaseik.
