Autor: Artur Wejkszner

Wedle doniesień analityków STRATFOR w dniu 20 grudnia 2010 r. doszło do połączenia, a właściwie wcielenia grupy Hizbul Islami do organizacji Al-Szabab. Przywódcy tej pierwszej grupy nagrodzono za tę decyzję ważnymi stanowiskami w organizacji Al-Szabab. Połączenie to oznacza w istocie wzmocnienie pozycji przywódczej Abu Zubajra i zapobieżenie wewnętrznemu podziałowi Al-Szabab, o którym było głośno w ostatnich tygodniach (do głosu doszła bowiem frakcja nacjonalistyczna, która przeciwstawiała się walkom z Hizbul Islami, zaś jej oponentem była frakcja internacjonalistyczna, opowiadająca się za rozszerzeniem aktywności dżihadystycznej na cały tzw. Róg Afryki).

Źródło: https://www.stratfor.com/mmf/178533

Hizbul Islami powstała w lutym 2009 r. na gruncie czterech klanowych milicji: Brygad Ras Kamboni, Anole, Sojuszu na rzecz Wyzwolenia Somalii i Somalijskiego Frontu Islamskiego. Na czele Hizbul Islami stanął Hassan Dahir Awejs, który w 2006 r. przewodził Unii Trybunałów Islamskich. W maju 2009 r. grupa ta rozpoczęła obok Al-Szabab kampanię terrorystyczną przeciwko prozachodniemu, antyislamskiemu tymczasowemu rządowi federalnemu. Obie grupy łączył bowiem cel taktyczny w postaci obalenia rządu przejściowego. Pod koniec 2009 r. doszło do pierwszych starć pomiędzy obiema organizacjami. Powodem walk był port w Kismajo. Na początku 2010 r. walczono o kontrolę nad regionem Hiran w centralnej części Somalii.  W drugiej połowie tegoż roku zaś o przejęcie kontroli nad regionem Bay. W obu przypadkach zwycięsko wyszła organizacja Al-Szabab.

W dniu 8 grudnia 2010 r. amerykańskie FBI aresztowało niedoszłego zamachowca podczas próby wysadzenia w powietrze centrum rekrutacyjnego armii amerykańskiej w miejscowości Catonsville w stanie Maryland. O próbę zamachu oskarżony został Antonio Martinez (aka Muhammad Husain) konwertyta, który był pod obserwacją służb federalnych od kilku miesięcy. Zamach nie powiódł się dlatego, iż FBI antycypując bieg wydarzeń dostarczyło Martinezowi atrapę bomby.

Źródło: www.myfoxboston.com

Uodstępnione zeznania agenta FBI rzucają interesujące światło zarówno na proces radykalizacji islamskiej młodzieży w Stanach Zjednoczonych, jak i sposób funkcjonowania służb federalnych odpowiedzialnych za zwalczanie zagrożenia terrorystycznego.

Na trop Martineza FBI, za sprawÄ… tzw. osobowego źródÅ‚a informacji (OZI), wpadÅ‚o na przeÅ‚omie wrzeÅ›nia i października 2010 r. We wrzeÅ›niu na portalach spoÅ‚ecznoÅ›ciowych (m.in na Facebooku) ukazaÅ‚y siÄ™ wpisy Martineza, w których wyrażaÅ‚ swÄ… nienawiść do wrogów islamu i obecaÅ‚ im odwet przy użyciu miecza. OZI skontaktowaÅ‚o siÄ™ z Martinezem. Uzyskano wówczas ze strony Martineza wstÄ™pne potwierdzenie chÄ™ci przeprowadzenia ataku na amerykaÅ„ski personel wojskowy. PrzygotowujÄ…c siÄ™ do zamachu Martinez próbowaÅ‚ zrekrutować trzy dodatkowe osoby. Gdy odmówiÅ‚y zdecydowaÅ‚ spotkać siÄ™ ze swoim „afgaÅ„skim bratem” (czyli OZI). PoprosiÅ‚ go w szczególnoÅ›ci o zdobycie broni palnej, którÄ… mógÅ‚by użyć w zamachu. 28 paźzdziernika 2010 r. zmieniÅ‚ zdanie. ZdecydowaÅ‚ siÄ™ wykorzystać butle z gazem propan-butan z pobliskiej stacji (stÄ…d prawdopodobnie zarzut wykorzystania „broni masowego rażenia” w późniejszym wniosku do sÄ…du). W rozmowach z OZI (rzecz jasna nagrywanych) Martinez wielokrotnie powoÅ‚ywaÅ‚ siÄ™ na swego „umiÅ‚owanego szejka” Anwara al-Awlakiego oraz Omara Bakriego Muhammada (zaÅ‚ożyciela organizacji Al-Muhadżiroun – oskarżanej o wspieranie Al-Kaidy). Podczas rozmów z OZI powoÅ‚ywaÅ‚ siÄ™ na przykÅ‚ad Nidala Hassana zamachowca inspirowanego przez al-Awlakiego, uznajÄ…c, że chce pójść w jego Å›lady. ByÅ‚ też, jak ustalono, czytelnikiem i aktywnym uczestnikiem wielu radykalnych forów internetowych (np. Revolution Muslim, Authentic Tawheed). 16 października Martinez oznajmiÅ‚ OZI, iż chce zostać szahidem. W kolejnych dniach ujawniÅ‚ w szczegółach przygotowany plan zamachu. StwierdziÅ‚ ponadto, że ma zamiar szybko wprowadzić go w życie, gdyż w 2011 r. chciaÅ‚by udać siÄ™ do Afganistanu. WychodzÄ…c naprzeciw jego oczekiwaniom FBI poprzez swgo tajnego agenta dostarczyÅ‚o Martinezowi atrapÄ™ bomby w SUVie, którym Martinez podjechaÅ‚ on do wybranego przez siebie centrum rekrutacyjnego. UjÄ™ty zostaÅ‚ podczas próby detonacji Å‚adunku wybuchowego.

Pojęcie e-dżihadu może być rozumiane jako z jednej strony nielegalna aktywność skierowana przeciwko wrogom islamu (hacking, cracking itp.), z drugiej zaś jako promowanie określonej wizji stosunków społecznych, światopoglądu i sposobów działania (czyli indoktrynacja i propaganda) w cyberprzestrzeni. Istnieje wiele różnych form cyfrowego dżihadu. Zgodnie z ideą zdecentralizowanej „wojny sieciowej” „e-dżihad” może być prowadzony z każdego miejsca na świecie i podjęty właściwie przez każdego, kto podziela podobny do dżihadystów światopogląd.

Dżihadyści są bardzo aktywni w świecie wirtualnym. Stało się tak za sprawą zarówno potrzeb jak i konieczności, w obliczu których korzystanie z udogodnień i możliwości Internetu ma fundamentalne znaczenie dla dalszego powodzenia strategicznych zamierzeń dżihadystów. Światowa sieć zapewnia: anonimowość, wysoce pożądaną w przypadku funkcjonowania w ramach niejawnych struktur społecznych; kontrolę nad sposobem przekazywania konkretnych informacji konkretnej grupie odbiorców; i co najważniejsze możliwość sukcesywnego docierania z przekazem do bardzo szerokiego audytorium.

Aktywność podejmowana przez dżihadystów w ramach e-dżihadu jest różnorodna. Do najczęstszych i najprostszych działań zaliczyć można: komunikowanie się i wymianę informacji, udostępnianie materiałów szkoleniowych, przeprowadzanie rekrutacji i akcji propagandowych, zdobywanie funduszy, a nawet spędzanie wolnego czasu (np. w postaci grania w gry on-line związane z tematyką dżihadu). Do bardziej skomplikowanych i rzadziej podejmowanych przedsięwzięć należą: przeprowadzanie rozpoznania potencjalnych celów ataku, zdobywanie wiedzy o sposobach i środkach walki wykorzystywanych przez przeciwnika. Dżihadyści wykorzystują efektywnie darmowe konta poczty elektronicznej (z każdego z nich korzystają jednorazowo lub najwyżej przez 7 dni), chaty, komunikatory (bez wcześniejszej autoryzacji), blogi, fora internetowe.

Informacja o sposobach komunikowania siÄ™ pomiÄ™dzy terrorystami wchodzÄ…cymi w skÅ‚ad różnych komórek przekazywana jest zazwyczaj przez agentów ruchu w sposób tradycyjny. Informatycy zwiÄ…zani z ruchem sukcesywnie udostÄ™pniajÄ… na wybranych stronach internetowych programy przydatne do ukrywania tożsamoÅ›ci użytkowników (np. program szyfrujÄ…cy „Sekrety Mudżahedinów – wersja 2”, posÅ‚ugujÄ…cy siÄ™ asymetrycznym 1024 bitowym kluczem; lub też program „Elektroniczny Dżihad – wersja 2.0” sÅ‚użący do przeprowadzania ataków typu „DoS”). DostÄ™p do wrażliwych informacji na forach dżihadystów jest szyfrowany. DżihadyÅ›ci nie posiadajÄ…cy doÅ›wiadczenia informatycznego mogÄ… zdobyć podstawowÄ… wiedzÄ™ technicznÄ… z lektury kolportowanych na popularnych stronach internetowych poradników. WÅ›ród dostÄ™pnych tytułów wymienić można czasopismo „Techniczny Mudżahid”, ukazujÄ…ce siÄ™ co dwa miesiÄ…ce, a wydawane przez Abu al-MothannÄ™ al-Nadżdiego.