Organizacje afiliowane przy Al-Kadzie – Al-Szabab

Ruch Al-Szabab (Harakat al-Szabab al-Mudżahiden czyli Ruch MÅ‚odych Bojowników ÅšwiÄ™tej Wojny – RMBÅšW) pierwotnie byÅ‚ militarnym skrzydÅ‚em somalijskiej Unii Trybunałów Islamskich. ZostaÅ‚ zaÅ‚ożony okoÅ‚o 2004 r. przez islamskich radykałów (m.in. Adena Hashiego Ajrowa), którzy wczeÅ›niej odbyli szkolenia wojskowe na Bliskim Wschodzie. Jednym z powodów powstania grupy byÅ‚o zapewnienie bezpiecznego schronienia dżihadystom poszukiwanym w zwiÄ…zku z ich uczestnictwem w przygotowaniu zamachów w koÅ„cu dekady lat dziewięćdziesiÄ…tych XX wieku. ZaÅ‚ożycielom bliskie byÅ‚y także sprawy lokalne – dla Ajrowa niezmiernie ważne okazaÅ‚o siÄ™ poÅ‚Ä…czenie haseÅ‚ nacjonalistycznych z islamskimi (emanacjÄ… takiej postawy byÅ‚o żądanie opuszczenia Somalii przez wojska etiopskie, które przybyÅ‚y z pomocÄ… rzÄ…dowi federalnemu).

W skład RMBŚW weszło od 6000 do 7000 bojowników. Zdolności operacyjne grupa ta osiągnęła już pod koniec 2005 r. Od 2006 r. Al-Szabab uczestniczył w antyrządowym powstaniu, kontrolując południową część kraju. Znaczące wsparcie zarówno na płaszczyźnie wojskowej i logistycznej, o czym wspominali m.in obserwatorzy ONZ,  bojownicy Al-Szabab otrzymywali od dżihadystów erytrejskich. Począwszy od 2006 r. RMBŚW czynił wysiłki na rzecz zdywersyfikowania źródeł finansowania swej działalności. Wykorzystywał w tym celu wsparcie fundacji dobroczynnych oraz sieci somalijskich emigrantów przekazujących organizacji drobne sumy finansowe. Poza tym w zamian za wsparcie finansowe zaoferowano ochronę wsparcie lokalnym biznesmenom i kupcom. W działalność handlową zaangażowali się też młodzi mudżahedini, którzy w ten sposób zaczęli gromadzić środki na swoją paramilitarną aktywność.

W 2007 r. przywódcy Al-Szabab oznajmili, iż nawiązują współpracę z globalnym ruchem salafickiego dżihadu. Współpraca operacyjna z globalnymi dżihadystami na samym początku była jednak ograniczona. Z całą pewności członkowie grupy przejęli od globalnych dżihadystów taktyczne wzorce działania. Już wówczas zaczęto wykorzystywać m.in. zamachy samobójcze, które przeprowadzali kilkunastoletni chłopcy. Za cezurę początkową kampanii, w ramach której zaczęto stosować tego typu zamachy, można wskazać marzec 2007 r., kiedy to wypowiedziano wojnę ponad trzem tysiącom żołnierzy sił pokojowych Unii Afrykańskiej. Al-Szabab przejął także inne elementy doktryny taktycznej globalnego ruchu dżihadystów, wzorując się m.in. na kampanii irackiej (realizowanej przez AKI).

W grudniu 2007 r. na czele Al-Szabab stanął Muktar Abdirahman „Abu  Zubejr”. Wydaje się jednak, że regionalne struktury grupy funkcjonują w sposób autonomiczny. Na ich czele stali wówczas – Muktar Robow „Abu Mansur” w  przypadku struktury działającej w regionie Bakool, oraz Hassan Abdullah Hersi al-Turki w odniesieniu do struktury z regionu Dżubba. Głównym celem aktywności Al-Szabab stało się ustanowienie w Somalii państwa islamskiego. W skład tego nowego tworu miałyby wejść także obszary zamieszkane przez Somalijczyków znajdujące się na terytorium Dżibutti, Kenii i Etiopii. Podstawowym instrumentem służącym realizacji tej wizji stała się walka zbrojna i terroryzm. Celem grupy stało się też ograniczenie wpływów państw zachodnich, w szczególności zaś Stanów Zjednoczonych w Rogu Afryki. Równie istotnym zadaniem okazała się walka z wojskami etiopskimi, które traktowano jak wojska okupacyjne. Atakowanie celów zachodnich w regionie stało się po 2007 r. kluczowym elementem mobilizacji młodych Somalijczyków do lokalnego dżihadu.